ZROZUMIEĆ swój błąd

Pewnego dnia król Weng zjawił się w pałacowych kazamatach , by
porozmawiać z więźniami.
– Jestem niewinny – powiedział jeden z nich , oskarżony
o zabójstwo.  –  Trafiłem tu , ponieważ chciałem przestraszyć swoją
żonę i przypadkowo ją zabiłem.

– Mnie sądzono za łapownictwo – rzekł inny.  –  A zgodziłem się tylko
przyjąć podarek.
Wszyscy więźniowie zarzekali się królowi Węgowi , że są niewinni.

Tylko jeden z nich , który miał niewiele ponad 20 lat , powiedział:
–  Ja jestem winny.  Zraniłem brata w walce i zasługuję na karę.
Więzienie zmusza mnie do myślenia o krzywdzie , którą wyrządziłem.

– Natychmiast wypuśćcie tego złoczyńcę – rozkazał władca.  – Bo
w końcu sprowadzi tych wszystkich świętoszków na złą drogę.

Paulo Coelho

0usmiech

ddd-300x212


Non decipitur quiscit se decipi – Nie jest oszukany
ten , kto wie , że jest oszukany” –  rzymska sentencja prawna

ŚWIADOMOŚĆ ŻYCIA I ŚMIERCI

Kłócimy się z rodziną, znajomymi,
walczymy o podwyżki, awanse,
zdradzamy tajemnice przyjaciół, wstydzimy się marzeń, boimy się ośmieszyć,
spełniamy oczekiwania innych, bo inaczej nie  wypada, nie potrafimy odmawiać.

Asertywność nie jest naszą mocną stroną.
Wciąż kupujemy, ciągle nam mało.
Zapominamy , że rzeczy nie są kupowane
tylko za pieniądze, ale za czas, jaki poświęcamy na ich zdobycie,
za kawałki naszego życia.

Zajmujemy się wieloma sprawami, a zapominamy
zwyczajnie żyć, cieszyć się chwilą, lasem,
pięknym otoczeniem.

Potem chorujemy, sprzedajemy dobytek.
Zapominamy o tych wszystkich rzeczach i czynach, które
tak naprawdę nie miały wartości.

Walczymy o życie, zdrowie, o czas z ukochanymi.
I to jest najważniejsze.

Może lepiej przeżywać każdy dzień tak,
jakby był naszym dniem ostatnim?
Może lepiej nie poświęcać cennych chwil
na plotki, kłótnie , intrygi?
Szkoda czasu, żyjemy tylko raz.
Dlaczego mamy marnować go na rzeczy i sprawy
nieistotne?

Ludzie, którzy umierają często żałują, że nie walczyli
o spełnianie marzeń, że nie mieli czasu cieszyć się życiem,
nie mieli czasu na miłość i nie potrafili kochać. Chcieli jeszcze trochę zarobić,
jeszcze troch zdobyć, mieć  –  to kawałek po kawałku pochłaniało okruchy czasu. Zapomnieli, że nie mają
go zbyt wiele. Życie upłynęło, szczęście i miłość też przepłynęły..
..obok nich.

Nie potrafimy  żyć dla siebie i swoich bliskich.
Nie potrafimy   żyć naprawdę, żyć chwilą.
Nie potrafimy wybierać tego, co naprawdę ma wartość.
Dzielmy się dobrem z ludźmi, bądźmy życzliwi,
pomagajmy sobie nawzajem, nie utrudniajmy sobie życia.
Spełniajmy swoje marzenia i marzenia bliskich.
Nie wstydźmy się swoich pragnień.
Kochajmy życie, ludzi, zwierzęta, przyrodę.
Uśmiechajmy się 😉

( Żeby było jasne.. nie namawiam nikogo do porzucenia pracy, ale do uświadomienia sobie  faktu, że życie nie będzie czekało, ucieknie niezauważone.

W obliczu choroby człowiek potrafi wszystko zmienić, przewartościować, naprawić, chociaż często bywa już za późno. Dlaczego nie zrobić tego od razu?  )

***

” Świat na­leży do ludzi, którzy mają od­wagę marzyć i ry­zyko­wać,
aby spełniać swo­je marze­nia. I sta­rają się ro­bić to jak najlepiej. „

Paulo Coelho

***

” Gdy ludzie doprowadzą do doskonałości sposoby
wzajemnego porozumiewania się, powiedzą sobie
nareszcie naprawdę, z duszy do duszy,
co o sobie myślą.”

Stanisław Jerzy Lec
***

kocha-316x316

 

 

 

Wróci do ciebie to, co dajesz..

Sama wychowywała synów. Miała rentę inwalidzką, pracowała na
pół etatu, dostawała alimenty, wsparcie z kościoła
i z opieki społecznej, ale.. ciągle biadoliła, skarżyła się,
że ma mało pieniędzy, że nie wystarcza do pierwszego,
że jeśli ktoś jej nie pomoże……będzie źle z nią i z dziećmi.
Dostawała więc ubrania od sąsiadek, znajomych, różnych
ludzi, którzy dowiadywali się o jej „biedzie”. Każdy
dawał jej, co tylko mógł.

Jakież było moje zdziwienie, gdy kobieta, która bierze
różne rzeczy od innych, której niczego nie brakuje, dzięki
pomocy innych, nagle robi porządki, a niepotrzebne rzeczy
tnie na kawałki, niszczy nawet kartonowe pudło, które
wyrzuca na śmietnik.

Zapytałam ją dlaczego tnie ubrania na kawałki , dlaczego
podziurawiła pudło nożem? Odpowiedź powaliła mnie
na łopatki. Ot tak sobie stwierdziła, że niszczy, żeby
nikt inny nie zabrał tego ze śmietnika.
– niech sobie kupią, wszystko kosztuje – powiedziała
z pretensją w głosie, jakbym zapytała o coś niedorzecznego.

Gdy dzieci założyły własne rodziny, potrafiła przyjechać do wnuków  bez przysłowiowego lizaka, powiedzieć, że mają dużo zabawek, więc dobrze, że niczego im nie kupiła. Potem wyjadła wszystko, co było w lodówce, zamrożone wędliny zabrała do torby, a po powrocie do domu powiedziała krewnym i sąsiadom, że szybciej wróciła, bo syn i synowa żałowali jej jedzenia.

Widział kto takiego dziwnego człowieka?

Była największą sknerą, jaką kiedykolwiek poznałam. Gdybym tego nie widziała. Gdybym z nią nie rozmawiała, nie uwierzyłabym, że kobieta może/ chce zachowywać się w taki sposób.

Teraz pani ta ma już prawie 80 lat. Rodzina umieściła
ja w domu opieki, chociaż mają warunki i możliwości, żeby
zająć się starszą kobietą.
Nikt jej nie chce w swoim domu.
Dlaczego?
Może dlatego, że i dobro i zło wraca do człowieka?

Każdego szkoda, ale…. ??

*****

dzbanpusty

coelho1

KOCHAM SIEBIE – JESTEM SOBĄ

Od dziecka jesteśmy uczeni pokory, ustępowania innym,
działania w taki sposób, aby być akceptowanym przez
rodzinę, środowisko.
Robimy więc to, czego oczekują inni.
Czekamy na pochwały. Jesteśmy zależni od akceptacji
środowiska.
Przychodzi taki moment, że stajemy na rozdrożu,
zastanawiamy się kim jesteśmy.
Przypominamy sobie marzenia z dzieciństwa, zauważamy,
że nic z nich nie zostało.
Co się stało?
Cały czas ktoś nami kierował. Nasze pomysły
uznawano za głupie, upodobania, czy talenty, za mało
pożyteczne i niedochodowe.
Niejednokrotnie słyszeliśmy, że powinniśmy
postępować w taki sposób, żeby nikogo nie krzywdzić, żeby  mocno stąpać po ziemi, nie bujać w obłokach,
nie sprawiać nikomu przykrości.  Takiego postępowania nie można pogodzić z miłością do siebie. Gdy na pierwszym miejscu postawimy siebie zawsze ktoś może poczuć się rozczarowany, skrzywdzony..
Od dzieciństwa uczono nas, że miłość własna jest
grzechem, że powinniśmy poświęcać się innym.
Dogadzanie sobie jest grzechem.
Pożądanie kobiety/mężczyzny z którym nie jesteśmy
związani ślubem, jest grzechem.
Bezczynność jest grzechem.
Miłość do pieniędzy jest grzechem.
Samogwałt(nazwa co najmniej nieadekwatna),
jest grzechem.
Nie pójście na niedzielną mszę, jest grzechem ciężkim.
Wszędzie doszukujemy się grzechów.
Konsekwencją tego są wyrzuty sumienia, ciągłe
żale i pretensje do siebie, prawie o wszystko,
co czyniliśmy, aby chociaż troszeczkę siebie uszczęśliwić.

Gdy zastanowimy się głębiej nad takim zachowaniem
dochodzimy do wniosku, że jesteśmy totalnie źli, że
często robimy coś źle, często popełniamy grzechy.
Czujemy do siebie wstręt, chcemy być lepsi, lecz nie potrafimy.
Nie potrafimy poświęcać swoich
marzeń, czasu, energii i myśli tylko dla innych.
Nie każdy jest przecież taki jak św. Teresa.

Popatrzmy na sprawę inaczej.
W tej samej Księdze, z której wywnioskowano
że miłość własna i inne przyjemności są złe
czytamy, żeby kochać bliźniego,jak siebie samego.
Jak będziemy kochali bliźnich, jeżeli myślimy źle o sobie?
Co możemy im dać, jakie uczucia, jeżeli nie mamy serca nawet
dla siebie?

Popełniamy błędy.
Potykamy się po to, żeby
uczyć się, więc błędy są nieuniknione, są wpisane w nasze życie.

Są ludzie, którzy po każdym potknięciu szukają winnych.
Czasem znajdują winowajcę w rodzinie, szkole, pracy, a
czasem winią siebie.
Do czego to prowadzi?
Lęki, frustracje, niskie poczucie własnej wartości,
nerwice, depresje, beznadziejność.. itd, itp.

Dlaczego więc nie możemy kochać siebie?
Gdy mówię,że kocham siebie od razu słyszę, że
jestem egoistką, że mam grzech, że Bóg nie znosi
takich ludzi itd.
A kto wie kogo lub co znosi Bóg?

Dlaczego nie mamy dawać sobie prawa do
rozpieszczania siebie, do kochania siebie,
do popełniania błędów?
Czy każdy błąd jest grzechem?
Czy błędy muszą być okupowane wyrzutami sumienia,
niepokojem, frustracją, rozpamiętywaniem ich?

Daję sobie prawo do popełniania błędów.
Nad wieloma błędami przechodzę do porządku dziennego.
Nie rozmyślam o nich po nocach, nie rozpatruję
ich w kategoriach winy i kary, jaką miałabym
ponieść za coś, co uznałam za dobre, a okazało się
błędne.
Jesteśmy tylko ludźmi, nie jesteśmy doskonali.
Mamy prawo do potknięć, a nawet do głupoty.
To jest nasze życie i każdy z nas
musi przeżyć je przede wszystkim dla siebie, a potem
dopiero dla innych.
Kim będę dla innych, jeżeli nie wiem
kim jestem dla siebie?
Bo jak mam być sobą, jeżeli społeczeństwo
wymaga dopasowywania się?
A co gorsze, społeczeństwo nie przepada
za ludźmi odbiegającymi od utartych norm i obyczajów.

Społeczeństwo jako masa, chciałoby wchłonąć
odrębną jednostkę, zdusić ją, podporządkować sobie.
Większość ludzi podatna jest na tego typu manipulacje.
bo jak nazwać sposób okiełznania osobnika
innego niż wszyscy, jeżeli uczy się go, że życie
będzie łatwiejsze, że będzie tolerowany i lubiany, jeżeli nie będzie się opierał ogółowi
i nie będzie się wychylał ? Musi być grzeczny, podobny do innych, albo zostanie uznany za dziwaka lub egoistę.
Mamy do wyboru kij i marchewkę.
Słaba istota wybierze marchewkę i będzie cierpiała,  bo wyrzeknie się siebie..silna
osobowość nie pozwoli w siebie uderzać, gnębić siebie i katować psychicznie. Ale.. żeby być silnym osobnikiem, niestety trzeba popełnić wiele błędów , trzeba kochać siebie, wybaczać sobie, być tolerancyjnym wobec własnych słabości i myśleć pozytywnie…… Cieszyć się życiem.

cociniesluzy