OBSŁUGIWACZKA

JESTEŚMY NA WCZASACH,
w tych góralskich lasach…

Nie, nie w górach, ale nad morzem.
Sopot, piękne miasto nadmorskie. Turyści
zjeżdżają ze wszystkich stron świata.

Lubię obserwować ludzi, ich reakcje, przyzwyczajenia, ogólnie zachowanie.

W RESTAURACJI na śniadaniu.

Wchodzi piękna kobieta, z trochę gburowatym facetem. Oboje koło czterdziestki. On od razu rozsiada się w miękkim fotelu. Ona bierze talerz, nakłada wędliny, bułki. Co chwilę pyta
swojego pana i władcę, co jeszcze chce, ile czego. On pyta, czy tłuste, czy
ładnie wygląda, czy nie ma przerostów. Nie rusza się z miejsca, nie sprawdza,
co może mu odpowiadać tylko kręci głową.
Wreszcie ona kładzie wszystko przed swoim partnerem (o ile tak można powiedzieć).
Zaczyna nakładać jajecznicę na swój talerzyk. W tym momencie facet pyta : a kawa, gdzie:!?
Kobieta zostawia wszystko, bierze kubek, nalewa kawy, bez słowa kładzie przed nim parujący płyn.
Noo – odburknął.

Zaczął konsumować.
Dopiero wtedy pani zniewolona mogła zadbać o siebie.

Zjadła niewiele.
On życzył sobie dokładkę, więc jeszcze raz obsłużyła naburmuszeńca.

Rozumiem, że gdy kobieta zajmuje się domem, a mężczyzna pracuje, wtedy
wraca z pracy, siada za stołem, kobieta podaje mu obiad. Według mnie to całkiem naturalne. Natomiast, jeżeli oboje pracują, pracą w domu powinni się podzielić.
Tu nie ma mowy o wymaganiu obsługiwania, chyba że obsługują się nawzajem.
Śniadania może robić ta osoba, która wcześniej wstaje.
Na wczasach każdy sam powinien się obsłużyć. Wystarczy nałożyć na talerzyk i po
krzyku. Niektórzy jednak nie potrafią.

Druga para.

Pan i Pani mówiący po niemiecku.
Oboje koło siedemdziesiątki.
Zachowanie bardzo podobne.
On od razu klapnął na krześle. Ona wzięła talerzyk, nałożyła bułkę, masło
kiełbaski. Położyła przed nim. Natychmiast zaczął jeść.
Starsza pani nalewała kawę z automatu, coś się zepsuło. Jej mąż powiedział coś w rodzaju: ty zawsze musisz coś zepsuć,
ale nie przerywał sobie śniadania.
(on niczego nie zepsuje, bo nic nie robi)

Kobieta usiadła naprzeciwko męża. Spojrzał na jej talerz.
– Dlaczego nie powiedziałaś, że są pomidory i pieczarki? Co jeszcze jest?
– Nie pytałeś o pomidory, nałożyć Ci? Ile plasterków?
Siedzą, jedzą, rozmawiają.
– Ładnie tu, jedzenie dobre, czysto.
– Polki są ładne. Dlaczego ty nie nosisz długich włosów?
– Cicho!-syknęła kobieta.
– Nie bój się, oni znają tylko angielski. Przy obsłudze lepiej uważać. W restauracjach muszą znać kilka języków. Jakby rozumiała, patrzyłaby na nas.
(siedzieli w takim miejscu, że musiałam ich widzieć.
Uwagi pod moim adresem pominę).
– Jedzenie ci smakuje?- starsza pani zmieniła temat.
Sehr gut, besser als bei uns-odpowiedział pewnym głosem.
– Nie, nie lepsze od naszego, ale jak na Polaków to dobre-odrzekła.
Ajjjj!- krzyknął pan, odsuwając kawę od ust.
– Co, gorące? Nie przesadzaj, można pić.
– Gorące!
Pomyślałam, że facet spodziewa się dmuchania w kubeczek. Przeszło mi przez głowę, że jeszcze mu podmucha i nie pomyliłam się.
Kobieta zaczęła dmuchać.
Zapewne niewiele pomogło albo wcale, ale po chwili facet zaczął pić i już nie parzyło :) :)

Starszy gość szybko zjadł, potem poganiał swoją żonę. Miał pretensję, że zawsze musi na nią czekać.

To nieprawdopodobne, że osobnik płci męskiej nie potrafi sam nałożyć kilku rzeczy na talerz. Zaczyna jeść pierwszy, potem ma czelność mieć pretensje do osoby, która  później usiadła do stołu, bo musiała koło niego skakać.

Matki źle wychowują swoich synów. Obsługują ich od urodzenia, aż do żeniaczki. Potem opiekę przejmuje żona. Chyba że syneczek zostaje z mamusią, bo żadna inna nie ma ochoty niańczyć dorosłego lenia i nieudacznika.
Nie lubię tak mówić o ludziach, ale nie wiem, jak inaczej mogłabym określić takiego osobnika. Może inwalida życiowy? Chociaż, inwalidztwo to choroba, a lenistwo jest raczej cechą charakteru.

Zastanawiam się, czy tym ludziom jest dobrze, czy tylko w ten sposób funkcjonują, bo kobiety boją się stracić partnera, a mężczyźni  wykorzystują swoją przewagę.
Własna, osobista służąca i opiekunka?

Nie, żebym się czepiała, ale nie chciałabym być na miejscu tych kobiet.
O ile mogłabym zrozumieć zachowanie starszej pary, bo jednak kiedyś rodzina egzystowała w inny sposób, więc jak było na początku, tak zostało do końca, ale młodsza para, bardzo mnie zaskoczyła.

 

 

SŁOŃCE I DESZCZ

Zastanawiałam się, kiedy zaczyna, a kiedy się kończy samotność. To, że ktoś
jest w związku, nie oznacza automatycznie, że nie czuje się samotny. Często właśnie ludzie w związkach skarżą się na samotność we dwoje. Niby z kimś jesteś, wiąże was nawet ślub, a czujesz, jakbyś był zupełnie sam na świecie, jakiś wyobcowany, nie pasujący do tej osoby, a czasem do tego mieszkania, rodziny.
Z drugiej strony, człowiek, który jest zupełnie sam, niekoniecznie musi czuć się
samotny.
Ostatnio zaobserwowałam u siebie dziwne korelacje między pogodą a poczuciem
samotności.
W deszczowe, zimne dni czułam pewne braki, które dawały mi się we znaki. Koniecznie chciałam mieć kogoś obok siebie. Potrzebowałam przytulenia, rozmów przy kawie,
obecności kogoś, kogo mogłabym nazwać najbliższym”. Nie ukrywam, że było
to dla mnie dosyć męczące. Cała sytuacja odwróciła się o 180 stopni, gdy
zmieniła się pogoda, zaświeciło słońce, zrobiło się ciepło. Koleżanka
stwierdziła, że to zwykły przypadek, ale po trzech dniach ciepełka wróciła
deszczowa aura, wróciły również ciągotki do szukania towarzystwa, dziwne uczucie
pustki.

Śmiech na sali-powiedziała ta sama koleżanka- wmawiasz sobie i tyle.
Może sobie wmawiam-pomyślałam.
Po tygodniowych deszczach  zawitała do nas piękna pogoda. Jeżdżę po lesie, obserwuję zwierzątka,
słucham ptasich chórów i myślę sobie: Raj, zwyczajnie raj. Wystarczy tutaj być,
słuchać, oddychać i niczego więcej człowiek nie potrzebuje.

Byłam spokojna, zadowolona, uśmiechnięta.

Znowu przypadek?
Po powrocie do domu radość z życia nie mija. Jest tylko żal, że nie mogłam
dzielić tych pięknych chwil z mężem, którego od roku nie ma już na tym świecie.

Co ciekawe, towarzystwo przy kawie, rozmowy, śmiechy nie zmieniły, albo raczej nie zaspokoiły moich potrzeb, co znaczy, że nie chodzi o to, żeby mieć przy sobie kogoś w ogóle, ale kogoś wyjątkowego, kto dzieliłby ze mną pasje, kto byłby dopełnieniem mnie samej. I nie chodzi o to, żeby mieć obok siebie kogoś, bez kogo nie można żyć, ale raczej kogoś, kto wnosiłby do mojego życia coś szczególnego, coś, co dodaje radość do mojej radości, co odrywa od rzeczywistości, co pozwala marzyć, śnić na jawie, z kim można dzielić wolny czas, z kim można porozmawiać o wszystkim i o niczym. Kogoś z kim można porozumiewać się bez słów. To cudowne uczucie, gdy spojrzysz na kogoś i wiesz, co chce powiedzieć, co ma na myśli, mówiąc dwa słowa, bez tłumaczenia, szczegółowych wyjaśnień itp.. Jeżeli nie masz kogoś takiego, wtedy nawet w towarzystwie wielu przyjaznych osób, możesz czuć się samotny.

Wiem, jak wpływa słońce na nasz organizm, ale żeby aż tak?

Jest piękna pogoda-jest dobrze :)

 

ZŁODZIEJSKIE SZTUCZKI

 

Zdarzyło się  jakiś czas temu..

Dzwonek do drzwi ..
Domokrążca. Drugi tego dnia.

Wiem  , wiem , to ich praca , ale …… wystarczy pokazać
towar, podać cenę i darować sobie wszelkiego typu
manipulacje , które na mnie nie działają,
a niektórym rozwadniają mózg.
Zanim otworzył usta powiedziałam , że niczego nie
kupuję , chciałam zamknąć drzwi , ale
prosił , żebym go chociaż wysłuchała.

Słuchałam więc …

Dał mi perfumy do ręki. Powiedział , że są darmowe ,
chociaż normalnie kosztują 150 złotych , mówił , że
ma dla mnie jeszcze inną niespodziankę ,
wcisnął mi  kolejne perfumy.  Potem zapytał czy w domu jest
mężczyzna , w tym samym momencie męskie perfumy znalazły się w moich rękach.
Wiedziałam co będzie dalej , wzięłam więc pudełeczka,
weszłam do mieszkania , zamknęłam drzwi.

W końcu ..facet oznajmił na początku , że to są
prezenty niespodzianki , o kupowaniu / sprzedawaniu czegokolwiek
do tej pory nie wspomniał.

Spojrzałam przez judasza, biedak stał , drapał się po
głowie , nie wiedział , co zrobić.

Usiadł na schodach , dzwonił do kogoś , pytał
co ma zrobić , krzyczał do telefonu , że płacił nie będzie,
że tak go szkolono itd.

Stałam za drzwiami , śmiałam się 🙂
Podniósł torbę , chciał odejść.

Żal mi się zrobiło człowieka.
Wyszłam , powiedziałam , żeby się zastanowił , czy chce sprzedawać,
czy wciskać komuś kit. Jeżeli dalej będzie w ten sposób postępował , stanie się ofiarą
własnej manipulacji , bo wszystkim znajomym poradzę , żeby robili tak , jak ja.

Wystękał już mniej pewnie , że sam się z tym źle czuje,
ale tak go uczyli i to działa na ludzi , bo
gdy mają już coś w rękach , chcą to kupić,
nie za bardzo wypada im odmawiać ,
gdy on taki miły  , uśmiechnięty :))))

Przy okazji dowiedziałam się , że perfumy
są tańsze , ale większe sumy , o których opowiada na na wstępie,
robią większe wrażenie na ludziach.

Czy sprzedawanie czegoś przy pomocy
psychomanipulacji nie nazywa się
wyłudzeniem?
Jeżeli nie , to powinno się tak nazywać. To jawne oszustwo , z uśmiechem na twarzy.

Chociaż.. chyba każda reklama jest
swego rodzaju psychomanipulacją , tylko
towar nie jest wciskany tak bezpośrednio.
Człowiek ma czas pomyśleć , zdecydować , co zrobić,
a często nawet nie patrzy , nie słucha , lub szybko zapomina.

*****

Mąż przerzucał programy w tv.
– O złodziejskie sztuczki będę oglądał – powiedział, ale
okazało się , że włączył w czasie , gdy nadawane były reklamy.
Zajrzałam do pokoju , myśląc , że program będzie demaskował
złodziejskie pomysły.
– Eee reklama – stwierdziłam bez entuzjazmu.
– Reklama to też złodziejskie sztuczki, bo żadne lekarstwo nie
jest tak cudowne , jak wmawia nam się w reklamach , ani żaden
proszek tak wspaniale nie pierze – odpowiedział mąż –
Ludzie kupują produkt , w nadziei , że to ich uzdrowi,
albo dopierze stare brudy. Potem okazuje się , że
medykament nie pomógł , a proszek jest , jak każdy inny.
Słyszałaś, kobietę w sklepie? Mówiła , że kupuje kawę xx, bo polecają ją
najlepsi bariści? Obejrzała reklamę , pobiegła do sklepu , kupiła.
Jedni są podatni na psychomanipulację,  drudzy to wykorzystują.
Złodziejskie sztuczki…

10511201_1531588617127787_7702434510735718757_n-300x268

zolza-316x233